lao

İstanbuldan gitmek hep bir sıkıntı hissi vermiştir. Giderken yine aynı sıkıntı vardı. Sanki gidince bir şey kaçacakmış gibi, burada olmam gerekiyormuş, çağıracak da gelemeyecekmişim gibi v.s… gittim, güzeldi. Bayramlaşma çok kısa sürdü ki bundan hiç şikayetçi olmadım, aksine gayet hoşuma da gitti, bir aradaydı görmem gereken, yada görebileceğim herkes. Kar yağdı, on onbeş santim kadar, karda gezindik. Sonra eridi, güneş çıktı yaktı epeyce. Arada yağmur yağdı ıslandık, duman geldi göremez olduk. Uzaktan dere sesi, geceleri arada gördüğümüz tilkiler. Hava açıksa yıldızlar, sayamayacağım kadar çok yıldız. kuzina karşısında oturduk epeyce, keyifle odun dizdik, patates koyduk. Çay demleniyordu sürekli, muhtelif sulardan içmeye çalıştık. Güzel oldu hava, ormana gittik, yaban fındığı topladık. Yalnız kaldım bir süre, bütün gün neredeyse hiç konuşmadan öylece evde durdum. Telefon yoktu, televizyon yoktu.  Fotoğraf çektim üç beş, vakit geçti, dönme vakti geldi. Çok uzun bir zaman geçmiş hissiyle yola çıktım, uzun bir zaman yorgunluğu ile sanki. Hala kendime gelebilmiş değilim, çokça yazasım olmasına rağmen, çokça halim yok. Meczup demişti bir keresinde, dünya hayatı dinlenebilmek için çok kısa, nefes alabiliyorsa durmamalı insan. Şimdilik, durmamış olmak için üç beş kelim etmiş olalım…

Çektiğim bazı fotoğraflar burada

buda oralardan bir ses olsun