lao

dün akşam epeyve bir fotoğraf arasından bazılarını taramak için seçtim. kazanci bedih çalıyordu bu esnada, kötü oldum, üzüldüm… eski günler, ve keşke dedem yaşasaydı…. tükendi naktı ömrüm…

–
bu ilki, bizim köye gelen yolun bulunduğu vadi… orman bitince, köyler başlıyor…

yine bizm köye gelen yol, bu sefer köye daha yakın bir yer, orman bitti…

şu ilerde sağda görünen beyez evler bizim köy.. zamanında yanmış, bütün evler ahşapmış, iki tanesi kurtuldu sadece. sonra böyle yazlık tarzı yapmışlar, yan yana, sıralı… eski hali daha güzelmiş, şimdide güzel…

burası da köyden yaylaya doğru giden yol… üstteki fotoğrafın çekildiği yer ilerde sağda görünen kıvrımlı yolun orası. mezre dediğimiz yer, ilk baharda yaylaya çıkılmadan bir müddet konaklanılan yer… sol tarafa doğru ise başköy var. görünmüyor…

aynı manzara… yol sol tarafta… köyden mezreye doğru giden yolda gezmeye giderim genelde, hayatta yürümekten en çok keyif aldığım, rahatladığım yoldur… günde bir kaç defa gidip gelirim, gece, gündüz… hele sis varsa….

başköye yakın bir yerden çekildi bu foto… zannımca mayıs ayı..

mezrenin bir kısmı, hacıannemin kaldığı evde karşı taraf çekilmiş… bizim zamanında burda bir evimiz varmış, görünen evlerin daha üstünde, sonra yanmış… tekrar yapsak…

burası da yaylamız… kuruyatak yaylası… aşağda vadinin diğer vadi ile kesiştiği yer, dumanlı olan mezre, sol tarafa doğru gidince bizim köy var, başköy sağ tarafta kalıyor… eskiden çok gelirdik, bir sene 3 - 5 gün çobanlık bile yapmaya çalışmıştım, becerememiştim ama güzeldi… güneş batınca yatmak, güneş doğmadan kalkmak…

yine yayladan aşağı doğru bakınca…

eskiden yaylaya araba yolu yoktu, gerçi şimdide yok sayılır ama o zaman hiç yoktu.. böyle katırla, atla çıkılırdı… kuzenim havva ablam ve ben… bu katır çok iyidi, koyarlardı bizi üstüne, köye gelip kapının önünde bırakırdı bizi

buda yayladan daha da ilerde yüksekte olan bir göl. çitrik gölü… çok soğuktur, benim bildiğim bugüne kadar iki kişi boydan boya yüzerek geçmiştir, biri dayım, biri de başka bir adam. çıktıktığında her yeri morarmış adamın, döverek kendine getirmeye çalışmışlar

buda rahmetli dedem… ölmeden bir iki sene evvel nostalji turu yapmışlardı teyzemin oğluyla… ispirden köye dağları aşarak geldiler, eskiden öyle yapılırmış… ispire, ordan erzuruma gidilirmiş atlarla… köy buradan epeyce aşağıda…

şeytandere yaylası… bizim yayladan yakalaşık bir saat yukarda bir yayla… rahmetli dedem… maalesef kendisine pek benzemiyorum…

ve şimdide bizim köyün karşısında bulunan cancapa yaylasından bazı fotolar… ablamlar çıkmıştı bir kaç sene önce oraya, ben maalesef hiç gidemedim, yürüyerek bir 6 saat felan sürüyor … sürekli tırmanarak…

dağın tepesine yakın bir düzlük, o yüksekte böyle bir düzlük ilginç tabi…

yaz başında yaylaya çıkınca, yaylacılar atlarını ve katırlarını serbest bırakırlar. onlar yaz boyunca istedikleri gibi dolanırlar dağlarda… genelde sürü halinde, yarı vahşi… bi keresinde yakalayıp binelim istedim, epeyce peşinden sürüklendikten sonra vaz geçtim :))